Ég var að klára grunnskóla og fyrirhugað var að fara í útskriftarferð. Ég vissi fyllilega að mamma sem var einstæð með okkur þrjú systkynin hefði ekki ráð á að greiða fyrir slíka ferð. En í staðin fyrir að ræða málin við fullorðinn eða mömmu þá kom ég mér vísvitandi í vandræði í skólanum til að lenda í “straffi” og fá ekki að fara með í ferðina. Við börnin erum nefnilega svo dugleg að spila með og hylma yfir með skömminni sem fylgir fátæktinni.

Eitt lítið dæmi af fjölmörgum, auðvitað sleppti ég bekkjarafmælum, fór aldrei á skíði eða skauta (allt of dýrt) og örsjaldan í bíó – þá oft á tilboðs eða boðssýningar. Ég hef búið á heimili þar sem ekki var ísskápur og þvottavél t.d og þar sem við báðum aldrei um ábót á matinn, það sem var á disknum var það sem var í boði.

Það sorglega við þetta er að ég er á fimmtugsaldri í dag og veit að þetta er ennþá staða fjölmargra barna í okkar ríka landi.